Claudia Cardinale, jedna z ostatnich ikon Złotej Ery kina europejskiego, była włoską aktorką o międzynarodowej renomie. Urodzona 15 kwietnia 1938 roku w Tunezji, przez lata zachwycała urodą i talentem, stając się symbolem seksu lat 60. XX wieku i występując w ponad 175 filmach. Jej bogata kariera obejmowała współpracę z najwybitniejszymi reżyserami, a życie prywatne naznaczone było zarówno sukcesami, jak i trudnymi doświadczeniami. Na [miesiąc rok] Claudia Cardinale ma 86 lat.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: 86 lat (stan na [miesiąc rok])
- Żona/Mąż: Franco Cristaldi (były mąż), Pasquale Squitieri (partner życiowy, zmarły)
- Dzieci: Patrick, Claudia Jr.
- Zawód: Aktorka
- Główne osiągnięcie: Ikona Złotej Ery kina europejskiego, symbol seksu lat 60., występy w filmach takich jak „Lampart” i „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”.
Podstawowe informacje o Claudii Cardinale
Claude Joséphine Rose Cardinale przyszła na świat 15 kwietnia 1938 roku w La Goulette, malowniczej gminie portowej w Tunezji Francuskiej, niedaleko Tunisu. Jej życie było długie i bogate w doświadczenia, trwając blisko 87 lat. W momencie odejścia była jedną z ostatnich żyjących gwiazd Złotej Ery kina europejskiego. W latach 60. XX wieku była powszechnie uznawana za „najpiękniejszą kobietę świata” i symbol seksu tamtej epoki, stając w jednym szeregu z takimi ikonami jak Sophia Loren czy Gina Lollobrigida. Jej kariera zawodowa, trwająca nieprzerwanie przez 65 lat, rozpoczęła się w 1957 roku i zakończyła ostatnim projektem w 2022 roku, obejmując blisko 175 filmów.
Rodzina i życie prywatne Claudii Cardinale
Pochodzenie Claudii Cardinale jest głęboko zakorzenione we Włoszech. Jej ojciec, Francesco Cardinale, był pracownikiem kolei urodzonym w Gela na Sycylii. Matka, Yolande Greco, przyszła na świat w Trypolitanii Włoskiej, w rodzinie sycylijskich emigrantów. Wychowywała się w wielojęzycznym środowisku, w domu posługując się wyłącznie językiem francuskim i sycylijskim. Języka włoskiego zaczęła uczyć się dopiero wtedy, gdy rozpoczęła karierę filmową we Włoszech.
W wieku 17 lat Claudia Cardinale doświadczyła trudnego związku ze starszym o 10 lat Francuzem, który zakończył się ciążą. Mimo presji ze strony partnera do aborcji, zdecydowała się urodzić dziecko. Przez kolejne siedem lat ukrywała prawdę o pochodzeniu swojego syna, Patricka, przed opinią publiczną i nim samym, chłopiec wychowywał się w rodzinie Cardinale jako jej brat. Jej pierwszym mężem był producent Franco Cristaldi, z którym związała się w 1966 roku, a ich małżeństwo trwało do jego śmierci w 2017 roku. Cristaldi pełnił rolę nie tylko męża, ale i mentora, kontrolując każdy aspekt jej życia poprzez rygorystyczny kontrakt. Od 1975 roku jej partnerem życiowym był reżyser Pasquale Squitieri, z którym doczekała się drugiego dziecka, córki Claudii Jr.
Kariera zawodowa Claudii Cardinale
Debiutem przed kamerą dla Claudii Cardinale był udział w krótkometrażowym filmie „Anneaux d’or” autorstwa francuskiego reżysera René Vautiera, zaprezentowanym na festiwalu w Berlinie. Rok 1957 okazał się przełomowy – wygrała konkurs na „Najpiękniejszą Włoszkę w Tunezji”. Nagrodą główną była podróż na Festiwal Filmowy w Wenecji, gdzie została dostrzeżona przez producentów. Na początku swojej drogi zawodowej studiowała w Experimental Cinematography Centre w Rzymie, jednak zrezygnowała po pierwszym semestrze z powodu trudności z językiem włoskim.
Międzynarodową sławę przyniosła jej rola w dwóch arcydziełach kina w 1963 roku: „Lampart” Luchino Viscontiego oraz „8½” Federico Felliniego. W tym samym roku zadebiutowała w produkcji anglojęzycznej, wcielając się w rolę księżniczki Dahli w filmie „Różowa Pantera”, u boku Davida Nivena, co otworzyło jej drzwi do Hollywood. Następnie wystąpiła w legendarnym westernie Sergio Leone „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” (1968), grając Jill McBain u boku Henry’ego Fondy i Charlesa Bronsona. Po okresie pracy w Hollywood, znużona tamtejszymi schematami i obawą przed stanie się „kliszą”, zdecydowała się na powrót do kina europejskiego, aby podejmować bardziej wymagające role.
Najważniejsze filmy w karierze Claudii Cardinale:
- „Anneaux d’or” (krótkometrażowy, debiut)
- „Lampart” (1963)
- „8½” (1963)
- „Różowa Pantera” (1963)
- „Dzień puszczyka” (1968)
- „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” (1968)
- „Claretta” (1984)
- „Fitzcarraldo” (1982)
Nagrody i osiągnięcia Claudii Cardinale
Za swoją kreację w filmie „Dzień puszczyka” (1968) Claudia Cardinale została uhonorowana prestiżową włoską nagrodą David di Donatello dla najlepszej aktorki. W 1984 roku zdobyła nagrodę Nastro d’Argento dla najlepszej aktorki za rolę w filmie „Claretta”, w reżyserii jej partnera, Pasquale Squitieriego. Jej zasługi dla kultury i sztuki zostały docenione wysokimi odznaczeniami państwowymi: Orderem Zasługi Republiki Włoskiej (OMRI) oraz francuską Legią Honorową. W lutym 2011 roku magazyn Los Angeles Times umieścił ją na liście 50 najpiękniejszych kobiet w historii kina.
Nagrody i wyróżnienia Claudii Cardinale:
- David di Donatello dla najlepszej aktorki za film „Dzień puszczyka” (1968)
- Nastro d’Argento dla najlepszej aktorki za film „Claretta” (1984)
- Order Zasługi Republiki Włoskiej (OMRI)
- Legia Honorowa (Francja)
Warto wiedzieć: W lutym 2011 roku Los Angeles Times Magazine umieścił ją na liście 50 najpiękniejszych kobiet w historii kina, co podkreśla jej ponadczasowy status jako ikony piękna i stylu.
Działalność filantropijna i osobowość Claudii Cardinale
Od marca 2000 roku Claudia Cardinale pełniła zaszczytną funkcję Ambasadora Dobrej Woli UNESCO, wspierając obronę praw kobiet. Przez lata była niezwykle aktywną i głośną orędowniczką tych spraw, angażując się w liczne kampanie społeczne i edukacyjne. Opisywana jako nastolatka jako osoba „cicha, dziwna i dzika”, w dorosłym życiu wykazywała się ogromną siłą charakteru. Miała bardzo zdystansowane podejście do swojego wizerunku; w wywiadzie z Alberto Moravią przyznała, że traktowała swoje ciało jako „maskę”, co świadczy o jej głębokiej refleksji nad rolą i odbiorem artysty.
Kontrowersje i ciekawe fakty z życia Claudii Cardinale
Na początku swojej kariery głos Claudii Cardinale był postrzegany przez producentów jako zbyt ochrypły i niski, co skutkowało tym, że w wielu jej wczesnych filmach dialogi były dubbingowane. Podczas pracy nad filmem „Il bell’Antonio” (1960) odrzuciła zaloty Marcello Mastroianniego, nie wierząc w szczerość jego uczuć. Jej życie pod kontraktem z wytwórnią Vides było opisane jako forma „złotej klatki” – Cristaldi kontrolował nawet to, z kim rozmawia, co Claudia wspominała jako utratę władzy nad własnym ciałem.
Jako nastolatka planowała zostać nauczycielką, podejmując naukę w szkole Paul Cambon, zanim los skierował ją do świata filmu. W młodości fascynowała się Brigitte Bardot, która stała się ikoną po filmie „I Bóg stworzył kobietę” (1956). Wywiad, którego udzieliła Alberto Moravii dla magazynu „Esquire”, zainspirował pisarza do wydania rok później książki „La dea dell’amore”, w której jedna z postaci była wzorowana na Cardinale. W 1982 roku wystąpiła w ekstremalnie trudnej produkcji Wernera Herzoga „Fitzcarraldo”, kręconej w peruwiańskiej dżungli.
Claudia Cardinale aktywnie działała jako Ambasador Dobrej Woli UNESCO, wspierając obronę praw kobiet od marca 2000 roku.
Jako jedna z ostatnich ikon Złotej Ery kina europejskiego, Claudia Cardinale przyczyniła się do rozwoju sztuki filmowej poprzez swoje wybitne kreacje aktorskie.
Claudia Cardinale pozostanie na zawsze zapamiętana jako aktorka o niezwykłej urodzie i wszechstronnym talencie, która potrafiła wcielać się w różnorodne role, od uwodzicielskich piękności po silne i niezależne kobiety. Jej kariera, rozciągająca się na przestrzeni dekad, świadczy o jej nieprzemijającej pasji do kina i artystycznej odwadze. Wkład Claudii Cardinale w światową kinematografię jest nieoceniony, a jej zaangażowanie w działalność społeczną dodatkowo podkreśla jej wielowymiarową osobowość. Jej życie stanowi inspirujący przykład wytrwałości, determinacji i niezłomnego ducha.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Claudia_Cardinale
